Making of MYO: Deel 1 "Durf ik te investeren?"

08/03/2022

De internationale vrouwendag. 

Ook vandaag werden we wakker met nieuws dat ons schokt en ons doet twijfelen over waar de wereld naartoe gaat. De afgelopen twee jaar hebben ons op zoveel verschillende manieren beïnvloed, en omdat iedereen weet wat ik bedoel (en zijn eigen ervaring heeft met deze tijd), hoef ik niet verder uit te leggen hoeveel ik zelf zou willen dat ik meer positief nieuws kon lezen. 

Maar die tijd komt - daar wil ik toch in geloven. En vandaag ga ik me richten op iets positiefs: namelijk het schrijven over mijn eigen ervaring met het starten en gedurende twee jaar runnen van een besloten vennootschap. Als vrouw. Eerst alleen, daarna met andere vrouwen (hoewel we ons eigenlijk nog steeds meisjes willen noemen - mogen we dat toch? 34 is toch geen leeftijd!). 

Binnenkort ben ik twee jaar ondernemer. Deze tijd als start-up oprichter heeft me meer gebracht dan ik ooit had kunnen wensen, nadat ik de moed had om alles wat vertrouwd voelde achter te laten en te vertrouwen dat "alles goed komt". Deze tekst kan lang worden, maar ik hoop echt dat het hoop en motivatie geeft aan iedereen die durft te geloven in zijn dromen. Welkom bij het eerste deel van "Making of MYO" dat mijn persoonlijke ervaring zal vertellen over het starten van mijn droombedrijf.

"Durf ik het risico te nemen?"

In januari 2020 bevond ik mij in een vreemde situatie met mijn toenmalige baan. Al 2,5 jaar was ik in dienst bij een snelgroeiende startup in Stockholm en ik voelde me er erg goed bij. Daarvoor werkte ik bij andere soortgelijke bedrijven en had ik in totaal 7 jaar in Stockholm gewoond. Op een dag kwam het nieuws dat onze hele verkoopstrategie was veranderd en dat er een grote herstructurering op komst was. Dit was niet wat ik had verwacht - aan de andere kant was ik niet verrast, elke startup moet af en toe zijn strategie aanscherpen. Toen besloot ik dat het tijd was om verder te gaan. Ik ging een paar weken naar Åre om van omgeving te veranderen, maar had toen geen idee dat deze reis er uiteindelijk toe zou leiden dat ik helemaal zou verhuizen.

In deze periode van totale onzekerheid begon ik verschillende gedachten te ordenen over hoeveel ik eigenlijk wilde werken als werknemer en wat ik eigenlijk met mijn leven wilde doen. Achteraf ben ik eigenlijk dankbaar dat deze situatie me dwong de stap te durven zetten naar mijn eigen droom. Het idee van MYO was in de herfst daarvoor bij me gekomen, toen ik haken gebruikte als een vorm van stressmanagement 's avonds (mijn hoofd was totale chaos, maar ik kon toch beter slapen nadat ik een uur had gehaakt en naar muziek had geluisterd voordat ik ging slapen). 

Ik gaf mezelf een peptalk. Elke dag. Nu had ik geen baan en had ik tijd. Om een nieuw beeld van mezelf te creëren moest ik mijn hele carrière doornemen, alle rollen waarin ik had gewerkt, alle goede en slechte bazen die ik had gehad, alle contacten die ik had gelegd. Kon ik toch best veel? 

In mijn hoofd tekende ik kaarten; dit kan ik nu, dit kan ik leren wanneer het nodig is. Maar succes komt zelden gratis; uiteindelijk gaat het meeste om je motivatie, het vermogen om oplossingen te vinden en vooral de wil om te leren. Durven in jezelf te geloven, zozeer dat het je ook door de slechte periodes heen helpt. Dus kwam ik tot een paar belangrijke inzichten: 

1. Ik hoef niet ALLES te kunnen om een bedrijf te starten. Mensen hebben het eerder gedaan. 
2. … maar ik moet toch bereid zijn de tijd te investeren die nodig is om die dingen te begrijpen waar ik me onzeker over voel (bijvoorbeeld alles wat met geld / de financiën van het bedrijf te maken heeft). 
3. Ik kan altijd teruggaan. Mocht mijn poging totaal mislukken, dan heb ik in ieder geval een degelijke werkervaring als back-up en kan ik op zoek naar een nieuwe baan.
4. Ik ga lief zijn voor mezelf en accepteren dat ik een beginner ben hierin. Op die manier kan elke dag mij nieuwe lessen en ervaringen geven. Zoals studeren, maar dan met een echt doel.

Dus hoe groot was het risico eigenlijk? Ik kreeg een paar maanden ontslagvergoeding van mijn oude baan, en had ook wat gespaard. Een half jaar is geen lange tijd in de context van "een bedrijf starten", maar ik besloot deze tijd te gebruiken om een paar producten te maken en te testen hoe deze werden ontvangen door vrienden en bekenden die ze als eerste mochten proberen, en te zien hoe het daarna zou voelen. Ik besloot ook om in Åre te blijven, vooral omdat ik dat wilde maar ook om financiële redenen. Hoewel ik nu al twee jaar met een studentenbudget leef, voelde het leven hier toch fantastisch rijk aan, want buiten zijn in de natuur kost op zich niets. 

“Hoe denk je dit te financieren?” 

Na 6 maanden waren de salarisbetalingen van mijn oude baan helemaal gestopt, en daarmee het enige inkomen dat ik had gehad. Ik weigerde naar het arbeidsbureau te gaan en een “start eigen bedrijf subsidie” aan te vragen omdat ik had gehoord dat het proces lang is en vereist dat je tegelijkertijd andere banen zoekt. Op dat moment had ik vier producten voor MYO weten te creëren en was ik bezig het concept te testen met instructievideo's die ik voor Instagram had gemaakt (gefilmd met mijn telefoon omdat ik me niets anders kon veroorloven). Ik realiseerde me hoeveel tijd productontwikkeling kostte, en hoe weinig ik wist over bijvoorbeeld marketing op verschillende platforms. En ik was nog steeds alleen in het bedrijf. 

De risico's die je neemt bij het starten van een bedrijf kunnen (in mijn wereld) grofweg worden verdeeld in emotionele en financiële. Emotionele: Durven geloven in je eigen idee zo sterk dat je, voor een periode, eigenlijk alles opoffert. Het risico is dat niet alles gaat zoals je had gedacht, en in het ergste geval wil niemand kopen wat je verkoopt. Of dat alles gewoon ontzettend veel langer duurt dan je had gedacht en je moet doorgaan, in jezelf en je eigen idee geloven, zonder enige bevestiging dat je op de goede weg bent. Financiële: Ja, alles wat nodig is om de producten werkelijkheid te maken. Alle programma's die je elke maand moet betalen om te gebruiken, alle consultants die nodig zijn omdat je het gewoon niet allemaal zelf kunt doen. Inkoop van goederen. Transportkosten. Hoe maak je überhaupt een eerste budget voor je bedrijf? Daar had ik geen idee van. Ik die toch drie jaar economie in Uppsala had gestudeerd wist niet eens hoe je een fatsoenlijk budget maakt. 

Oktober 2020. Geen geld meer, maar vier producten klaar. Op een dag stortte ik in en stuurde mijn moeder genoeg zodat ik een paar rekeningen kon betalen (dank je <3). Met extra werk in een restaurant kon ik mezelf onderhouden, maar het bedrijf dan? Gedachten die toen opkwamen en me vooruit hielpen: 

1. Durf om hulp te vragen. Ik zelf nam contact op met de adviseur van de gemeente Åre en kreeg contacten voor de toekomst, bijvoorbeeld bij een lokale incubator (Peak Innovation, waar wij nu bij horen) en ALMI, een durfkapitaalbedrijf dat eigendom is van de staat. Overweeg durfkapitaal als een alternatief dat je helpt de start te financieren. Het klinkt groot en eng, maar die leningen zijn eigenlijk bedoeld voor bedrijven die kapitaal nodig hebben om te starten en hebben goede voorwaarden. 
2. Wees 100% transparant en eerlijk over waar je met je bedrijf naartoe wilt - tegen jezelf en tegen anderen. Onthoud dat mensen je aanmoedigen en je willen helpen! Durf open te zijn en te praten over wat je nodig hebt. Het kan zomaar om de hoek liggen.
3. Evalueer voortdurend waar je het beste je eigen tijd in investeert. Weet je niet zeker of je zelf je financiën kunt beheren? Dan is het waarschijnlijk de moeite waard om iemand in te schakelen die dat kan. Al in een vroeg stadium heb ik hulp gezocht van iemand die onze volledige boekhouding verzorgde, omdat ik wist dat juist dat deel mij vooral stress bezorgde. 
4. Onderschat jezelf en je vermogen om dingen op te lossen niet. Om te leren zwemmen moet je eerst in het zwembad springen. 

Een feit is dat wij vrouwen veel minder vaak leningen en risicokapitaal opnemen om ons bedrijf te laten groeien. VEEL minder. Ik ben ooit gevraagd waarom en kon eigenlijk maar met één woord antwoorden: het risico. We willen geen risico's nemen, ons niet in het onbekende storten om allerlei verschillende redenen. Waarom willen mannen dat dan wel? Wat zorgt ervoor dat wij remmen en de "wat als"-gedachten de overhand laten nemen? Of geloven we niet genoeg in onszelf - en zo ja, waarom? 

Uiteindelijk werd het een lening van ALMI van 200.000. De aflossing zou pas over een jaar beginnen, dus ik had een jaar de tijd om het bedrijf op gang te krijgen zodat we in ieder geval konden aflossen. Dat voelde redelijk, en tot op de dag van vandaag ben ik dankbaar voor alle hulp en financiering die we op deze manier hebben gekregen.

Een paar woorden over vrouw zijn en ondernemer zijn 

 Deze tekst wordt lang, en ik besef dat het beter is om door te gaan in het volgende deel en op een andere dag. Maar om terug te verwijzen naar het begin van de tekst en ook het thema van vandaag: Het feit dat slechts 18% van de Zweedse naamloze vennootschappen met een jaaromzet van meer dan 500.000 kr eigendom is van / wordt gerund door vrouwen - dat zet je echt aan het denken waarom wij vrouwen niet meer ruimte innemen in de zakenwereld. Niet iedereen wil een bedrijf, velen voelen zich prettig met een vaste baan - dat begrijp ik. Maar het voelt toch alsof velen daarbuiten dat wel zouden willen. 

 Eerlijk gezegd kan ik één ding toegeven: een grote reden waarom ik MYO ben gestart was niet alleen om op termijn voor mezelf te kunnen zorgen. Er zit iets meer achter. In alle bedrijven waar ik tijdens mijn carrière heb gewerkt, stonden de mannen centraal. Zij bezaten en bestuurden, durfden ruimte in te nemen, durfden te investeren. Hadden (zieke bedragen) risicokapitaal, gingen hun eigen weg. Het was leuk en leerzaam om te volgen; en ook al ging het niet altijd helemaal "volgens plan", ik heb altijd bewondering gehad voor iedereen die het probeert. En dat kunnen wij vrouwen ook. Mijn situatie is, op zich, op die manier eenvoudig geweest omdat ik geen gezin of kinderen heb. Ik begrijp dat de situatie anders is voor degenen die dat wel hebben, je moet op een heel andere manier nadenken over de financiële voorwaarden en ook over je eigen tijdsplanning. 

In het volgende deel zal ik vertellen over de deelname van MYO aan Draknästet en hoe Salli bij het bedrijf kwam. Laat gerust een reactie achter als je wilt dat we in de toekomst over iets specifieks schrijven! Volg MYO op @makeyourown.se of bestel onze nieuwsbrief zodat je een melding krijgt wanneer het verhaal verder gaat. 

Droom groot! <3 

// Oona, de oprichter van MYO Make Your Own